Luchtbellentijd

Geschreven op 7 jan, 2018

Luchtbellentijd

Mijn lievelingsgodin is Palden Lahmo. Die van de Dalai Lama trouwens ook. Je vindt haar op een witte muilezel. Galopperend door een zee van bloed. Die muilezel heeft een extra oog. Achter op zijn linker bil. Ooit was dat de wond van een giftige pijl. Dat oog houdt 24 richtingen in de gaten van waaruit het kwaad kan komen. Haar zadel is gemaakt van de afgestroopte huid van haar zoon. Die heeft ze tevoren opgegeten. Een paar adders doen dienst als teugels van het muildier en haar medicijnbuidel, meegenomen tijdens haar ontsnapping uit de hel, zit vol met ziektes.

Wijlen haar man, een koning die zijn onderdanen vermoordde, wilde het boeddhisme uitroeien. En dat gaf Palden 2 opties: óf haar man hervormen óf ervoor zorgen dat zijn dynastie eindigde. Een man hervormen is gedoemd te mislukken. Dus werd het de dynastie, c.q. haar zoon. Zo kwam ze in de hel terecht, wist daar een zwaard te stelen (plus die medicijntas) en galoppeerde terug naar de aarde om haar werk te doen: beschermen wat van belang is boven het ego en het leven uit. Dat waar je voor staat.

Palden Lahmo laat mijn luchtbellen knappen. Herinnert mij eraan te doen waar ik voor sta. Die luchtbellen zijn breinpatronen. Uit minder gelukkige tijd. Die naar boven schieten. Op het moment dat ik mezelf in de steek laat. En soms gebeurt dat.

Als ik 17 ben doe ik het. Om vrienden te maken; wat lastig is wanneer je op die leeftijd afgestudeerd bent aan het gymnasium. Als ik 27 ben. Omdat ik niet meer in de spiegel van mijn vader kan kijken en dat stug blijf doen. Als ik 39 ben. Omdat ik denk dat ze door blijft leven als ik dingen hetzelfde doe als zij ze deed. Als ik 41 ben en mijn gezondheid aan de wilgen hangt. Als het een avond in december is en ik te hard vrienden wil zijn. Niet handig. Afstand is soms beter.

Deze maanden van het jaar ontsnappen luchtbellen makkelijker. Ze brengen oud zeer naar boven. Om je te herinneren aan wat je te doen hebt. Zodat je je pijn achter je kunt laten. En terug kunt galopperen uit je zelfgecreëerde hel. Met nieuwe bagage.

Tot 16 februari, de start van het Tibetaanse nieuwe jaar, is het luchtbellentijd. Komen ze makkelijker naar boven. Karmische patronen waarvan je dacht verlost te zijn. Eer die dingen. Ze horen bij ieder van ons. Helpen ons groeien. En mocht je Palden Lahmo tegenkomen in een uithoek van je worstelende brein? Groet haar van me. Ze is de beroerdste niet.

Ze is het deel van ons wat de waarheid beschermt. En daarvoor soms harde offers brengt. Ze is ook het deel wat verantwoordelijkheid neemt voor haar daden: opeet wat niet naar buiten had mogen komen. Of dat nu een mythische zoon is, of een fout gedragspatroon. En ze is het deel wat op de blaren zit: op dat wat overblijft. Maar vooral is ze het deel wat leert authentiek te zijn, en de moed kent door de shit (of het bloed) terug te galopperen, tegen de mening van anderen in. Januari. Luchtbellentijd. Hoe fijn is dat! Join in, we gaan een paar weken op die blaren zitten. Happy 2018!

5 Reacties

Geef ook een reactie.

  1. Pleunie

    Ik voel me gezegend met zo’n liefmoeder, wist je dat Ger?
    Toen je net startte met deze blog las ik ‘je’ omdat ik me daartoe verplicht voelde, naar jou. Geïnteresseerd zijn/ doen naar jou (de vrouw van…).
    Maar nu lees ik je omdat ik het interessant vind te weten wat je me gaat vertellen.
    Dat dus. Met liefde, je liefdochter!

  2. Corine

    Precies raak ..en op ’t goede moment. Het steunt enorm!

  3. Ingeborg

    Heel erg mooi en op het juiste moment! Dank x

  4. Martje

    Wat een (p)krachtige pijl zeg, de tranen schieten in mijn ogen ……..

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Share This